Αυτή η λήψη πραγματοποιήθηκε με την Canon EOS 2000D — δείτε το πλήρες review.
Ήταν μια από εκείνες τις σπάνιες νύχτες στο λιμάνι, που η θάλασσα δεν θορυβεί κι ο αέρας μοιάζει να σέβεται τη σιωπή. Το Hellenic Highspeed 4 στεκόταν ακίνητο, με τις λάμψεις του να έχουν πια χαμηλώσει, σαν να αναπαύεται ύστερα από χρόνια ταξιδιών στο Αιγαίο. Δεν υπήρχε φωνή, ούτε βήμα∙ μόνο το απαλό τρίξιμο του νερού στο κύτος και η ανάσα του φωτός που έμενε να χαϊδεύει τη γάστρα του.
Εκείνη τη στιγμή, ο φακός δεν έψαχνε για ένταση, αλλά για ανάμνηση. Ήθελα να κρατήσω αυτή την ηρεμία — τη γαλήνη ενός πλοίου που κάποτε έκοβε τα κύματα με ορμή και τώρα στέκει να θυμάται. Κάθε πλοίο έχει την ψυχή του∙ και κάποιες νύχτες, αυτή η ψυχή σιωπά για να την ακούσεις καλύτερα.
Δύο καρέ που δεν κυνηγάνε τη λάμψη, αλλά τη σιωπή πίσω από αυτήν. Εκεί που η φωτογραφία παύει να είναι εικόνα και γίνεται συναίσθημα.
Κάθε φωτογραφία είναι μια στάση ανάμεσα σε δύο αναχωρήσεις. Από τη μία, το ταξίδι που τελείωσε∙ κι από την άλλη, εκείνο που ακόμη περιμένει να αρχίσει. Ίσως γι’ αυτό αγαπώ τέτοιες στιγμές – γιατί μέσα στη σιωπή τους, βρίσκεις όλα όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Φωτογραφίες & Κείμενο: Κωνσταντίνος Παπουτσής
Ορίζοντες Παπουτσή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια θα ελέγχονται από την συντονιστική επιτροπή ελέγχου σχολίων του Blog μας!