Στέκομαι στο λιμάνι και κοιτάζω τα φώτα να τρεμοπαίζουν πάνω στο νερό. Δεν ξέρω αν είναι η θάλασσα που με τραβά ή η ιδέα του αλλού. Όμως μέσα μου μεγαλώνει αυτή η ανάγκη… να φύγω λίγο, να χαθώ κάπου που δεν με ξέρει κανείς, να αναπνεύσω έναν άλλον αέρα. Ίσως δεν χρειάζομαι προορισμό — μόνο μια διαδρομή, ένα κατάστρωμα, λίγη σιωπή και εκείνον τον ήχο του νερού που λέει ‘προχώρα’.
Αγοράστε αυτές τις φωτογραφίες αν θέλετε εδώ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια θα ελέγχονται από την συντονιστική επιτροπή ελέγχου σχολίων του Blog μας!